მეტროში

შემოდგომა იყო თბილისში.

ერთი ისეთი საღამო იყო,შებინდებისას რომ დაუშვებს ხოლმე წვიმა და რამდენიმე საათი გაუჩერებლად,მშვიდად წვიმს.

 

გვიანი იყო,მე უკვე სახლში მივდიოდი,ჩემთვის ყველაზე უფრო საყვარელი ტრასპორტით-მეტროთი.

კიბეები რომ დასრულდა და შევუხვიე,ვაგონისთვის რომ დამეცადა,ერთი ბიჭი “დავლანდე”.

ზოგადად,წმინდა ფსიქოლოგიური თვალსაზრისით,გოგოები ბიჭებს არ “ლანდავენ”,ისინი ბიჭებს თავიდან ფეხებამდე ერთი შეხედვით ზომავენ და მერე ისეთ სახეს იღებენ,თითქოს საერთოდ არ დაენახათ.

ბიჭის გონება კი უფრო ნელა მუშაობს,ის შემოგხედავს,გაკვირდება,არც იუხერხულებს,რომ დაჟინებით მოგშტერებია და მაინც ვერ მიხვდება იმდენს შენზე,რამდენსაც შენ მიხვდი.

ზოგადად ეს ასეა.აი ის ბიჭი კი,მე რომ კიბეებზე ჩასვლისთანავე დავინახე,ეგეთი არ იყო.

ის მოთამაშე იყო.
არსებობენ ეგეთი კატეგორიის ბიჭები,ყველაფერს რომ იზამენ ისეთები რომ გამოჩნდნენ,როგორებიც არ არიან,თუმცა უნდათ,რომ იყონ.
ამ ჩემს ბიჭს ხელში წიგნი ეჭირა,კედელს იყო მიყრდნობილი და კითხულობდა.

უკვე გვიანი იყო და აქა-იქ თუ გამოჩნდებოდა რამდენიმე ადამიანი.

რომ შევედი,ამომხედა,ღრმა,საქმიანი თვალები შემომანათა და ისევ ჩაიხედა თავის წიგნში.

მე ვგიჟდები კითხვაზე.შესაბამისად ყოველთვის მაინტერესებს ის ადამიანი,რომელიც ჩემსავით კითხულობს და თან ჩემსავით-მეტროშიც.

ამ ყველაფერს ისიც ემატებოდა,რომ ეს ჩემი ბიჭი საკმაოდ სიმპათიურიც იყო.

 

მე იქვე ახლოს მივეყრდენი იმავე კედელს და ისე,ჩემთვის ჩამეღიმა.

ცოტა ხანში გავხედე და ის არ კითხულობდა,ყველანაირი უხერხულობის გარეშე მიყურებდა და მიღიმოდა.

მეც კიდევ ერთხელ გავუღიმე.

მოკლედ,ჩვენ მატარებლის მოსვლამდე ერთგვარი ვირტუალური ურთიერთობა დავამყარეთ.
ამ ღიმილში და უცნაურ განცდაში მატარებელიც ჩამოდგა.

მან სიგარეტი ჩააქრო,ისევ გაიღიმა,ოღონდ ამჯერად სადღაც,უსასრულობაში გაიღიმა და შევიდა.

მეც შევედი.

მე დავჯექი,ის იქვე ახლოს დადგა.

წიგნი ისევ გადაშლილი ჰქონდა,თუმცა ხანდახან,თავდახრილი,მზერას გამოაპარებდა და ისევ იღიმოდა.

ჩვენ დავინტერესდით ერთმანეთით.

მიუხედავად ამისა,მე არ ვიმჩნევდი.

ყურსასმენები მქონდა ყურებში,საყვარელ მუსიკას ვუსმენდი და ფეხის მოძრაობით ვყვებოდი.

ეს უფრო აღიმებდა.

საბოლოოდ,ჩემს ჩამოსვლამდე ერთი გაჩერებით ადრე ჩამოვიდა,ისე რომ არც მობრუნებულა მშვიდად ხელი დამიქნია და გაისეირნა.

მატარებელი დაიძრა.ისე,რომ მე გასვლა ვერ მოვასწარი.

მას არ მოუხედავს.მიდიოდა ისევ თავდახრილი და ვინ იცის რას ფიქრობდა.

აი მე კი,რომ გავსულიყავი…
მატარებელი ჩამოდგა.

მე ჩამოვედი,მეორე მხარეს გადავედი და იმ მატარებელში ჩავჯექი,რომელიც ჩემს ბიჭთან მიმიყვანდა.იქნებ კიდევ გაეღიმა ჩემთვის…

მივედი,მაგრამ ვერ ვიპოვე.

მე ის ვეღარ ვიპოვე.ეს ყველაფერი ზუსტად ოც წუთში მოხდა.

 
ოცი წუთის წინ,ფეხდაფეხ რომ გავყოლოდი მას…გადმოვსულიყავი ვაგონიდან და გავყოლოდი.

 
ოცი წუთით ადრე:

მე გამოვედი ვაგონიდან.

ის წინ მიდის.

მშვიდად,აუღელვებლად.

მიდის და მის სახეს ვერ ვხედავ.

თუმცა ვგრძნობ,როგორ იღიმის.

მალე ვეწევი და უკვე გვერდი-გვერდ დავდივართ.

ის ჩერდება,სახეში მაშტერდება და მიღიმის.

მე ვეუბნები,რომ დაბადების დღე მაქვს და ვთხოვ,რომ სახლამდე მიმაცილოს.

ის ხელს მკიდებს და…
მე ვუბრუნდები რეალობას.

მე მას დავედევნე,მაგრამ გვიანი იყო.

საერთოდ,გვიანია.

სახლიდან მირეკავენ,მალე უნდა მივიდე.

მატარებელი მოდის,შევდივარ და ვხედავ ბიჭს,რომელიც წიგნს კითხულობს.

მე შევდივარ,ის მაღლა იხედება და მიღიმის.

 
სახლში მაგვიანდება…

 

 

Advertisements
  1. 18/10/2010, 11:16 PM

    კარგია 😀

  2. 18/10/2010, 11:17 PM

    შენ უკვე წაიკითხე კიდეც? 😀

  3. keti
    18/10/2010, 11:53 PM

    მომწონს. ვგრძნობ. რთულია…

  4. 19/10/2010, 12:43 AM

    Wow მაგარიაა :(( მომეწონა ❤

  5. 19/10/2010, 4:17 PM

    ძალიან მომწონს შენი ბლოგი და ყველა შენი ჩანაწერი 🙂

  6. 19/10/2010, 4:23 PM

    ვახ.მიხარია. : )

  1. No trackbacks yet.

კომენტარის დატოვება

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / შეცვლა )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / შეცვლა )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / შეცვლა )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / შეცვლა )

Connecting to %s

%d bloggers like this: