Archive

Posts Tagged ‘წიგნი’

მეტროში

18/10/2010 6 comments

შემოდგომა იყო თბილისში.

ერთი ისეთი საღამო იყო,შებინდებისას რომ დაუშვებს ხოლმე წვიმა და რამდენიმე საათი გაუჩერებლად,მშვიდად წვიმს.

 

გვიანი იყო,მე უკვე სახლში მივდიოდი,ჩემთვის ყველაზე უფრო საყვარელი ტრასპორტით-მეტროთი.

კიბეები რომ დასრულდა და შევუხვიე,ვაგონისთვის რომ დამეცადა,ერთი ბიჭი “დავლანდე”.

ზოგადად,წმინდა ფსიქოლოგიური თვალსაზრისით,გოგოები ბიჭებს არ “ლანდავენ”,ისინი ბიჭებს თავიდან ფეხებამდე ერთი შეხედვით ზომავენ და მერე ისეთ სახეს იღებენ,თითქოს საერთოდ არ დაენახათ.

ბიჭის გონება კი უფრო ნელა მუშაობს,ის შემოგხედავს,გაკვირდება,არც იუხერხულებს,რომ დაჟინებით მოგშტერებია და მაინც ვერ მიხვდება იმდენს შენზე,რამდენსაც შენ მიხვდი.

ზოგადად ეს ასეა.აი ის ბიჭი კი,მე რომ კიბეებზე ჩასვლისთანავე დავინახე,ეგეთი არ იყო.

ის მოთამაშე იყო.
არსებობენ ეგეთი კატეგორიის ბიჭები,ყველაფერს რომ იზამენ ისეთები რომ გამოჩნდნენ,როგორებიც არ არიან,თუმცა უნდათ,რომ იყონ.
ამ ჩემს ბიჭს ხელში წიგნი ეჭირა,კედელს იყო მიყრდნობილი და კითხულობდა.

უკვე გვიანი იყო და აქა-იქ თუ გამოჩნდებოდა რამდენიმე ადამიანი.

რომ შევედი,ამომხედა,ღრმა,საქმიანი თვალები შემომანათა და ისევ ჩაიხედა თავის წიგნში.

მე ვგიჟდები კითხვაზე.შესაბამისად ყოველთვის მაინტერესებს ის ადამიანი,რომელიც ჩემსავით კითხულობს და თან ჩემსავით-მეტროშიც.

ამ ყველაფერს ისიც ემატებოდა,რომ ეს ჩემი ბიჭი საკმაოდ სიმპათიურიც იყო.

 

მე იქვე ახლოს მივეყრდენი იმავე კედელს და ისე,ჩემთვის ჩამეღიმა.

ცოტა ხანში გავხედე და ის არ კითხულობდა,ყველანაირი უხერხულობის გარეშე მიყურებდა და მიღიმოდა.

მეც კიდევ ერთხელ გავუღიმე.

მოკლედ,ჩვენ მატარებლის მოსვლამდე ერთგვარი ვირტუალური ურთიერთობა დავამყარეთ.
ამ ღიმილში და უცნაურ განცდაში მატარებელიც ჩამოდგა.

მან სიგარეტი ჩააქრო,ისევ გაიღიმა,ოღონდ ამჯერად სადღაც,უსასრულობაში გაიღიმა და შევიდა.

მეც შევედი.

მე დავჯექი,ის იქვე ახლოს დადგა.

წიგნი ისევ გადაშლილი ჰქონდა,თუმცა ხანდახან,თავდახრილი,მზერას გამოაპარებდა და ისევ იღიმოდა.

ჩვენ დავინტერესდით ერთმანეთით.

მიუხედავად ამისა,მე არ ვიმჩნევდი.

ყურსასმენები მქონდა ყურებში,საყვარელ მუსიკას ვუსმენდი და ფეხის მოძრაობით ვყვებოდი.

ეს უფრო აღიმებდა.

საბოლოოდ,ჩემს ჩამოსვლამდე ერთი გაჩერებით ადრე ჩამოვიდა,ისე რომ არც მობრუნებულა მშვიდად ხელი დამიქნია და გაისეირნა.

მატარებელი დაიძრა.ისე,რომ მე გასვლა ვერ მოვასწარი.

მას არ მოუხედავს.მიდიოდა ისევ თავდახრილი და ვინ იცის რას ფიქრობდა.

აი მე კი,რომ გავსულიყავი…
მატარებელი ჩამოდგა.

მე ჩამოვედი,მეორე მხარეს გადავედი და იმ მატარებელში ჩავჯექი,რომელიც ჩემს ბიჭთან მიმიყვანდა.იქნებ კიდევ გაეღიმა ჩემთვის…

მივედი,მაგრამ ვერ ვიპოვე.

მე ის ვეღარ ვიპოვე.ეს ყველაფერი ზუსტად ოც წუთში მოხდა.

 
ოცი წუთის წინ,ფეხდაფეხ რომ გავყოლოდი მას…გადმოვსულიყავი ვაგონიდან და გავყოლოდი.

 
ოცი წუთით ადრე:

მე გამოვედი ვაგონიდან.

ის წინ მიდის.

მშვიდად,აუღელვებლად.

მიდის და მის სახეს ვერ ვხედავ.

თუმცა ვგრძნობ,როგორ იღიმის.

მალე ვეწევი და უკვე გვერდი-გვერდ დავდივართ.

ის ჩერდება,სახეში მაშტერდება და მიღიმის.

მე ვეუბნები,რომ დაბადების დღე მაქვს და ვთხოვ,რომ სახლამდე მიმაცილოს.

ის ხელს მკიდებს და…
მე ვუბრუნდები რეალობას.

მე მას დავედევნე,მაგრამ გვიანი იყო.

საერთოდ,გვიანია.

სახლიდან მირეკავენ,მალე უნდა მივიდე.

მატარებელი მოდის,შევდივარ და ვხედავ ბიჭს,რომელიც წიგნს კითხულობს.

მე შევდივარ,ის მაღლა იხედება და მიღიმის.

 
სახლში მაგვიანდება…

 

 

Advertisements

Rainbow

თვალი რომ გავახილე,მიწაზე ვიწექი,გადახუნებული ლურჯი ჟაკეტი მეცვა და სულ სველი ვიყავი.
რადიოში ძველი მუსიკა უკრავდა, “we believed,we’d catch the rainbow..” და ჩაიდანი დუღდა.
კედელზე ფოტოები და გაყვითლებული სტატიები იყო უწესრიგოდ გაკრული.
ყველგან ტილოები ეყარა და ყველა ტილოზე წვიმდა.
წვიმაში კი ვიღაც ეჯდა როიალს..
სიურეალიზმით იყო გაჟღენთილი მთელი ოთახი.
იატაკზე უამრავი წიგნი ეყარა.
წამოვდექი და იქვე მიყუდებულ სარკესთან რომ გავიარე,უნებურად ჩემს თავს მოვკარი თვალი.მივუახლოვდი და დავაკვირდი.
უპეები ჩაშავებული მქონდა,თმა გაწეწილი და ხელები დაკბენილი.
ვხურდი.
მალე მომაკითხეს.
კარს ამტვრევდნენ,მე კი გაუნძრევლად ვიდექი და ერთ ტილოს ვუყურებდი,რომელშიც ნაცნობი ქუჩა იყო,ნაწვიმარი და ცარიელი.
მივშტერებოდი და მასავით ვცარიელდებოდი.
კარს კი ამტვრევდნენ.
ცრემლები დამიშრა.
კარში კი შემოვიდნენ და მომცვიდნენ..
ისე მომცვიდნენ,თითქოს გიჟი ვყოფილიყავი..
მე ხომ უბრალოდ მიწიერი სიგიჟე მიტაცებდა…