სიგიჟე

02/02/2011 3 comments

 

ამ ბოლო იმედის ჩაბღაუჭებას ვერ გადავეჩვიე მოკლედ…

მე მგონი იმედები და ნდობა გამიქრა.

არ მეგონა ასეთი რთული თუ იქნებოდა.

მიჭირს თავს მოვერიო და სისულელეებს ვაკეთებ.

ან იქნებ არც არის სისულელეები,უბრალოდ ასე ჩანს იმისთვის,ვისთვისაც ჩემი ემოციები უცნობია.

არადა მეგონა თავს ბოლომდე ვამჟღავნებდი.

მეგონა ასე ძალიან არ მომენტარებოდი.

მეგონა შენც იმავეს გრძნობდი,რასაც მე.შეიძლება მეტსაც.

მეგონა როგორც იქნა შეგხვდი.

მეგონა,რომ დამთავრდა სხვა ყველაფერი და გაჩერდა სამყარო ჩვენ ირგვლივ.

მეგონა ბევრ რამეს მასწავლიდი.

მეგონა არ ჰგავდი სხვებს,უამრავი რომ ყრია გარშემო.
ჩემს თავს არ ვამართლებ,მაგრამ მე მართლა გიჯერებდი.

ცოტა სხვანაირად წარმომედგინა ყველაფერი.

შეიძლება მე ზედმეტად ვუფრთხილდები ჩემს გულს _

იქნებ ამის გამოა,რომ ყოველთვის,როცა ვწერ,

მეტირება.

უბრალოდ არ მინდა წარმოდგენა შემეცვალოს.

შენზე,

ადამიანებზე,

ბიჭებზე,

გოგონებზე,

დედებზე,

მწერლებზე,

მხატვრებზე,

ბავშვობაზე

და რაც ყველაზე მთავარია,

საკუთარ თავზე.
მაგრამ მე მგონი უკვე შემეცვალა.ამაზე ჩემი ცრემლები მეტყველებს.
ყელში ბურთი მეჩხირება.
რაღა მაინცდამაინც ახლა?
მე მართლა მარტო ის მჭირდებოდა რასაც გეუბნებოდი.
ყურადღება,

ერთგულება

და

მოფერება.
ისიც მე მქონოდა ამ ყველაფრის უფლება.
შენით ვიყავი სავსე და ასეთი სულიერი სისუსტე ჯერ არ მიგრძვნია.
მე სულელი ვარ,დებილი ბავშვი,რომელსაც ყველასი და ყველაფრის სჯერა.
მზადაა აიტანოს შენი ყველაფერი,

უყურადღებობა,

არასტაბილურობა,

არამზრუნველობა,

არაერთგულება…

მაგრამ
გულს მტკენ.

ვეღარ ვიღიმი.

 
ჯობია დილა უშენოდ გავათენო…

მისტერ ტეოდორ

 

გამარჯობა მისტერ ტეოდორ.

გილოცავთ ახალ ათწლეულში შებიჯებას.

თქვენც შენიშნეთ,არა?რამდენი რამით გამოვირჩევით.

გადავაბიჯეთ ოც საუკუნეს და ერთ ათწლეულს.

რააამდენიააა…

აი იმაზე მეტი,რამდენ ადამიანსაც თქვენი გული ვერ დაიტევს.

მარტო თქვენ მიცნობთ და იცით,რომ თქვენი გული მე მეკუთვნის.

და გესმით,ზედმეტ შეკითხვებს არ სვამთ…

იცით,გუშინ ჩემი ლექსის ერთ–ერთი სტროფი ვნახე წაწერილი  წიგნების მაღაზიის კედელზე.

თავიდან გავბრაზდი.

აუუუ..ძალიან გავბრაზდი…მაგრამ მერე დავფიქრდი და მივხვდი,რომ ეს ჩემი ეგოისტობაა.

ისევ და ისევ ჩემი ეგოისტობა.

მერე რა,თუ ვინმეს ჩემი ლექსი მოეწონა?

არც არაფერი.პირიქით,უნდა მიხაროდეს.

ხოდა გამახსენდა,რომ თქვენ,მისტერ ტეოდორ,ამ ყველაფერს მეტყოდით…ხოდა გამიხარდა.

მხოლოდ თქვენ ზრუნავთ ჩემზე.

მხოლოდ თქვენ და ჩემი გამზრდელი დედა.

მიუხედავად იმისა,რომ მე მისი შვილი არ ვარ,მაინც როგორ ვუყვარვარ,არა?

ძალიან საყვარელია.

ხანდახან მიჭირს ხოლმე მისი აღქმა,მაგრამ მაშინ,როცა ჩემზე ლაპარაკობს უცხოებთან…ზის და ჩემს დადებით და უარყოფით მხარეებზე ლაპარაკობს…ზის და უბრალოდ ამბობს,რომ ჩემი ეშინია,მაშინ ვხვდები,რომ ის დედაჩემია.

რომელიც მაძლევს უფლებას ვიცხოვრო ისე,როგორც მინდა,მაგრამ არ გავიმეორო მისი შეცდომები.

მას ხომ ამდენი შეცდომა დაუშვია…საწყალი.

მაგრამ სხვისი შეცდომების სწავლა ხომ რთულია,მისტერ ტეოდორ?მეთანხმებით,ხომ?

ადამიანებს ხშირად არ აქვთ შინაგანად იმხელა ნებისყოფა,რომ გაიგოს და დაიჯეროს,რომ შეცდომას უშვებს.

მაშინ რა უნდა ქნას?

ვიცი ახლა ამაზე თქვენ თქვენსავე ზოლიან კაშნეს მოიხსნიდით და მაჩვენებდით,რომ ეს თეთრი ზოლია და რომ ეს შავი ზოლია და რომ მე ამის გარჩევა უნდა ვისწავლო.

გარჩევა,შესწავლა და არჩევანის გაკეთება.

რომ რაღაც  კარგია და რაღაც ცუდი და ადამიანები ყოველთვის თვითონ წყვეტენ როგორ მოიქცნენ.

და ამის სწავლა,თუ რომელი რომელია,გამოცდილებაა,რომელიც შეცდომების დაშვებასთან ერთად მოდის…

თქვენ მართალი ხართ,მისტერ ტეოდორ.

მე ჯერ ისევ პატარა ვარ და ბევრი მიკლია თქვენამდე.

მე არასდროს მეყოლება შვილი,რადგან მე მას თქვენსავით ვერასდროს ავუხსნი ამას.

 

მისტერ ტეოდორ,

გმადლობთ,რომ არსებობთ,

გმადლობთ,რომ გესმით,

იცით და არ გეზარებათ ჩემთვის ამის სწავლა.

კიდევ ერთხელ გილოცავთ,

ახლა კი უნდა გავიქცე,

დედა მეძახის.

აღქმა

21/12/2010 1 comment

ფანჯიდან შემოჭრილი მზის სხივები მაგიდაზე თამაშობენ.

მე სარკეში ვიხედები და ვგრძნობ,რომ მე არ ვარ მე.

თვალებშეღებილი,წითელპომადიანი გოგო,რომელიც თავს ქალს უწოდებს.

ზედმეტად რეალურია ეს სამყარო იმისთვის,რომ ჩვენც რეალურად შევხედოთ მას.

არ უნდა ვიფიქროთ რა მოხდება ხვალ,

ან რა მოხდება,როცა გაიგებს,

ან რა მოხდება,როცა გაუკვირდება,

ან რა მოხდება,როცა მაკოცებს.
ჩვენ,კანონზომიერებით გადაჯაჭვული არსებები,ხანდახან ვერც ვხვდებით,როგორ ვემონებით.

ვემონებით

ვნებებს,

გულს,

ხელებს,

სითბოს,

ღიმილს.

ვემონებით და არ ვამხელთ.

ჩუმად,გულში ვხდებით მონები.

და მერე,

დროის შემდეგ…

და მერე,

წლების შემდეგ…

ერთმანეთს ვსაყვედურობთ არ ან უბრალოდ ვერგამხელილი გრძნობებისთვის.
არადა შეგვეძლო გვეთქვა,

შეგვეძლო აღგვექვა,

რომ ყველაფერი თამაშია

რომ ყველაფერი გადაბმულია

და რომ ყველას ყველაფერი შეუძლია,თუ გულით მოინდომებს.

თუ მთელი გულით მოინდომებს…
რომ ღმერთი არაფერ შუაშია,

რომ ანგელოზებს სულ არ აქვთ ფრთები

რომ უნდა ვიცხოვროთ,რათა გადავრჩეთ

და უბრალოდ,უნდა გვიყვარდეს.
უნდა გვიყვარდეს ჩვენი თავი და ერთმანეთი,

რადგან

ჩვენ ვართ ღმერთები.

ჩემში შემორჩები

29/11/2010 4 comments

როცა შენ მეხები,გული მიჩქარდება.

მე არ მინდა ამის აღიარება და ვცდილობ სუნთქვა შევწყვიტო,წამებით.

ცოტა ხნით გამომდის და მერე ისევ…შენ ჩემს ხელს იღებ.

უკნიდან მეპარები,თვალებზე ხელს მაფარებ და მკოცნი.შენი ხმა….

მე საწოლთან ვარ მიბმული,ჩემ გვერდით მარტოობა და შენ ჩემთან არაფერი გესაქმება.

და როდესაც დაღლილი,თავდახრილი ვზივარ შენ გვერდით და ვცდილობ გავერკვე რა ხდება ჩემს სულში,შენ ნაზად ეფერები ჩემს თმას და არ მაძლევ საშუალებას ვიფიქრო,რომ არ მაინტერესებ.

მე იმ წინადადებით გაბრუებული,რომ “აკრძალული ხარ” თავს მაღლა ვწევ და გიყურებ,შენც მშვიდად მიყრი თვალს და მეუბნები,რომ არ დავიძინო,რომ თავი ავწიო და გამოვფხიზლდე.

მეუბნები,რომ შენც გეძინება,მაგრამ თავს დაბლა არ ხრი.

მე წამით მავიწყდება ჩემი წინადადება და გიღიმი.

და როცა შენ შავი ხაზებით სულს მიჩხაპნი,მე მიხარია და თავს იდიოტად სულაც არ ვგრძნობ.

იმიტომ,რომ მე ბავშვი ვარ,რომელსაც შეუყვარდა.

რომელმაც დაკარგა თავდაჯერებულობა და ახლა სევდით გაჟღენთილი თავშესაფარს ეძებს.

შენში.

შენ კი უმოწყალო ხარ,ჩემი სულის პატრონი.

ჩემთვის ყველაფერი სულ ერთია და ის ერთიც შენ ხარ…

იმდენად აკრძალულია შენი ჩემში შემოსვლა,რომ არც ვითხოვ.

თუ გინდა ნურასდროს მოხვალ ჩემთან…მაგრამ გთხოვ,არასდროს წახვიდე ისე შორს,რომ ვეღარ გიგრძნო.

გიყურებ უძილობით დაღლილ თვალებში და ვგრძნობ,როგორ მეღვრება სევდა გულში.

ვგრძნობ,რომ შენი უძილობა მე არ მეკუთვნის და თოვს ჩემს სულში…მუდამ ითოვებს.

მე არ მაქვს იმედი,მაგრამ ჩემი სურვილი იმდენად დიდია,ყველაფერს გაარღვევს.

შენ უკან მომყვები და ხშირად იმეორებ ჩემს სახელს.

სევდას სიზმრებად ჩამოთოვ და ისე მიყურებ,როგორც მარტო შენ შეგიძლია.

ჩემი გული კი ისევ გამალებით სცემს..შენ კი ხელში არ იყვან და არ იხუტებ…

ეგზისტენციალიზმი ჰუმანიზმია

 

ყველა ჯანსაღად მოაზროვნე ადამიანის ცხოვრებაში დგება მომენტი,როდესაც უჩნდება პროტესტი.პროტესტი როგორც ელემენტარული,ყოფითი პრობლემების,ისე ზოგადად,იმ გარემოს მიმართ,სადაც ცხოვრობს.

ეს რა თქმა უნდა არ ეხება იმ ადამიანებს,ვისი მთავარი საქმიანობა კომფორტი და მისგან სიამოვნების მიღება.მათ  როგორც უჭირთ,ასევე არც უნდათ ზედმეტი ფიქრი.

ეს ამბავი თითქმის ყველა საკითხს მოიცავს.

როცა გვიყალიბდება მსოფლმხედველობა,გვიჩნდება კითხვები და ვიწყებთ ამ კითხვებზე პასუხების მოძებნას,ვიჭედებით.

ჩემთვის მაგ დროს მთავარი საკითხი რელიგია იყო,თუმცა ეს არ გვინდა.მე რამე კონკრეტულზე არ ვწერ ახლა.ვწერ ზოგადად,პროტესტზე.

 

პროტესტის გამოხატვის სხვადასხვა ფორმა არსებობს და კიდევ უფრო მეტი რამ,რის გამოც ადამიანს,კერძოდ და უმეტეს შემთხვევაში კი “თინეიჯერს” უჩნდება ის.

ვფიქრობ,რომ პროტესტი ყველა ასაკსა და გარემოებაში ერთნაირია:დროებითი და ადვილად გადასაჭრელი.

ადრე თუ გვიან,გამპროტესტებელი (თუ რა თქმა უნდა მართლა აწუხებს პრობლემა)დაფიქრდება,გაანალიზებს,მიხვდება ყველაფერს,ან უბრალოდ სიტუაცია შეიქმნება ისეთი,რომ მიხვდება,ყველაფერი ცვალებადია.

 

 

“ნუ გვიშლით ხელს ვიაროთ საკუთარი გზით,დრო ხომ წარმავალია.” – დილანი.

ყველა ადამიანის ცხოვრებაში დგება მომენტი,როცა უბრალოდ მოდის ემოცია,გაარღვიოს ყველა სოციალური ტაბუ,დაამსხვრიოს სტერეოტიპები და რეალობა უხეშად აღწეროს.

ეს ემოცია მოდის და რჩება ჩვენთან.საჭირო დროს იღვიძებს და პროტესტის სახით გვევლინება.

ეს კარგია.ეს ნიშანია იმის,რომ შენ კი არ არსებობ,ცხოვრობ,პიროვნება ხარ და ადგილი გაქვს ამ სამყაროში.

 

თუმცა საკითხავია,შენ ცხოვრობ იმისთვის,რომ შენი წვლილი შეიტანო მსოფლიო ცხოვრების განვითარებაში,თუ ცხოვრობ იმისთვის,რომ უბრალოდ სიამოვნება მიიღო?

 

ეგზისტენცი ადამიანია,რომელიც არ ემორჩილება საზოგადოებას.ის გახსნილი ადამიანია და აღქმულია,როგორც ღია რეალობა.

ადამიანი მუდმივად ეძებს თავის “მეს” და ქმნის საკუთარ თავს.

“ეგზისტენციალისტების აზრით,რეალობა გაიგება და განიცდება მხოლოდ პირად გამოცდილებაში.ამ ცხოვრებისეული გამოცდილების წყაროდ კი მათ მიაჩნიათ ძრწოლა,რომელსაც ადამიანი პირველად განიცდის მაშინ,როცა გააცნობიერებს ამქვეყნიური არამყარი და უსაფუძვლო ყოფნის სასრულობას,რაც გარდაუვალი სიკვდილით მთავრდება.”

ადამიანი შეიცნობს თავის დანიშნულებას.ანუ იმას,რომ მას არ აქვს არანაირი დანიშნულება და გადაწყვეტს,იცხოვროს სიამოვნებისთვის თუ  – ავტორიტეტისთვის.

 

და ბოლოს,უბრალოდ ჰიპის,ჯერი რუბინსის სიტყვები:

“ჩვენ გვაქვს იდეები და მათი განხორციელების საშუალებად მიგვაჩნია სექსი,გრძელი თმები,ჯაზი და დოპინგი.ჩვენ გვინდა შიშვლებმა ვირბინოთ კონგრესის დარბაზებში.მარიხუანა ადამიანს ღმერთამდე ამაღლებს.იდეოლოგია ტვინის დაავადებაა.დიდი ნახტომებით წინ მივყავართ იმპულსებს და არა თეორიებს.”

ეს თავისუფლებაა.

 

ამფეტამინი

09/11/2010 7 comments

 

უცებ შეგეჩვიე.რარაცნაირად ყველაფერში გაგიგე და ვიფიქრე,რომ ვიპოვე ადამიანი,რომელიც ჩემ გვერდით იქნებოდა ყოველთვის.

მაშინ,როცა ცუდად ვიქნებოდი,როცა გამიჭირდებოდა და განსაკუთრებით მაშინ,როდესაც ძალიან კარგად ვიქნებოდი.

გავუზიარებდი გრძნობებს,ემოციებს და სხვადასხვა ყოფით ელემენტებს.                                                                                              ახალ მუსიკებს,ფილმებს,წიგნებს,ჩანაწერებს,ურთიერთობებს…

შენ გაიხსენი,მიმიღე,მოიწონე და მე – შეგიყვარე.

ყოველთვის,როცა მჭირდებოდა,გვერდზე მედექი,თუმცა რაღაცნაირად – ზედაპირულად.

გიყვარდა შენი თავი და მე დღემდე არ ვიცი,გიყვარდი თუ არა მე.

მე მიხაროდა შენი მიღწევები,შენი ახალი ურთიერთობები,შენი წარმატება და მოკლედ,მე ბედნიერი ვიყავი იმით,რომ ჩემი ადამიანი მყავდა.

ჩვენ ერთად ვცხოვრობდით.ერთმანეთისთვის.

 

მაგრამ შენ თურმე არასდროს ყოფილხარ ჩემი.

გაჩნდნენ ადამიანები გარშემო.

ჩვენი ყურადღება მიიქციეს.

ჩვენმა ურთიერთობამ წლებს ვერ გაუძლო.

 

შენ სიმაღლეზე ახვედი და ხანდახან გადმომხედავდი ხოლმე.

იშვიათად,როცა იგრძნობდი,რომ მეც შეიძლება გავზრდილიყავი შენს სიმაღლემდე,მაჩუმებდი,მამშვიდებდი და მჩრდილავდი.

შენ შენი სამყარო გქონდა,ამპარტავანი სამყარო.

მეც მქონდა ჩემი სამყარო,მაგრამ იქ შენ ერთადერთი იყავი.

მერე გავიზარდე–თ.

გავიზარდე.

მივხვდი,რომ გვერდზე ადამიანი მჭირდებოდა და არა რაღაც,თავის თავზე შეყვარებული მაღალი მთა.

მივხვდი და დაგანგრიე.

შენ ისე,რომ დაბლაც არ ჩამოსულხარ,მაგრძნობინე,რომ სულელი,უჭკუო გოგო ვარ და ის საქციელი,რომელიც მე მახასიათებს,სასაცილოა.

მე გული დამწყდა.ცრემლი ჩამომიგორდა.გულში ხინჯად დამაჩნდი და ძლივს დავიძინე.

მე მიყვარდი.

შენ გაიცინე და გამიუცხოვდი.

მე დავმუნჯდი.

მაგრამ მჯერა,რომ ოდესმე ჩამოხვალ მაგ სიმაღლიდან,მიხვდები,რომ გჭირდები და ღიმილნარევ სევდას მომიტან.

არ აქვს მნიშვნელობა რა იქნება მერე,მთავარი იქნება ის,რომ მივხვდები – შენ ოდესმე გყვარებივარ.

 

 

 

მერე იქნებ ისევ გავუზიაროთ ერთმანეთს ყოფითი ელემენტები.

 

Пожалуйста, только живи,
Ты же видишь, я живу тобою.
Моей огромной любви
Хватит, нам двоим с головою…

scientists find drug to erase memories

06/11/2010 7 comments

ზოგი მოგონება ყოველთვის იშლება გონებიდან.

გავიწყდება და სამუდამოდ წარსულის საკუთრება ხდება.

მერე რაღაც მომენტში ბუნდოვნად გახსენდება და რაც არ უნდა დაძაბო გონება,ბოლომდე ვერ აღიდგენ.

 

ჩემთანაც არსებობს ურთიერთობა,რომელიც თავისი უმნიშვნელო ხასიათით წარსულის საკუთრება დარჩა.

ასეთ დროს არც იმაზე ფიქრობ,რომ ფურცელზე გადაიტანო შენი სიტუაცია და არც იმაზე,რამდენად მნიშვნელოვანია ეს შენთვის.

ეს ნელ–ნელა მოდის.

ეს არ იყო რომანტიკული ურთიერთობა,არც ორიგინალურობაზე ჰქონდა პრეტენზია და არც ინტერესით გამოირჩეოდა.

ეს იყო უბრალოდ,ცოტაოდენ ვნებაზე დაყრდნობილი ურთიერთობა,ჩვენ გვიზიდავდა ერთმანეთი.

მე – მისი უცნაური ცხოვრება და მას,როგორც თვითონ ამბობდა – ჩემი გულწრფელობა.

ჩვენ ყოველ კვირა დღეს ვხვდებოდით ერთმანეთს.

მას თავისთან მივყავდი სახლში და მთელ დღეს მე მითმობდა.

აკეთებდა ყველაფერს,რასაც ვთხოვდი,მელაპააკებოდა ყველაფერზე,რაც მაინტერესებდა და მოკლედ,მექცეოდა ისე,როგორც ნებისმიერ გოგოს ესიამოვნება.

ჩვენ არ გვიყვარდა ერთმანეთი.

–ნუ მკბენ,რა..მერე მეტყობა ხოლმე და უხსენი კიდე იმათ,რა და როგორ…

–ვინ იმათ?

–აი იმათ,რა..გოგოებს.

ჩემთვის უცხო იყო ეჭვიანობა.სამაგიეროდ,მიზიდულობა – ნაცნობი.

ის მზრუნველი იყო და თბილი.ყოველთვის მიკონტროლებდა იმას,თუ სად მივდიოდი და რა მეცვა,მე კი ყოველთვის მიკვირდა რა საერთო შეიძლება ჰქონოდა ასეთ ინტერესებს ჩვენს ურთიერთობასთან.

მე გულწრფელი ვიყავი და გულუბრყვილო.

მაგრამ თურმე ჰქონდა.

ცოტახანში მან ჩემი მოფერება შეწყვიტა და გამომიცხადა,რომ აღარასდროს გვექნებოდა ისეთი ურთიერთობა,როგორიც მანამდე გვქონდა,რადგან მისთვის მიუღებელი ყოფილა ერთდროულად – მე და ჩემ მიმართ გაჩენილი სიყვარულის ბუშტუკები.

მან იმ საღამოს კიდევ ბევრი ილაპარაკა,მე კი მივხვდი,რომ ის აღარ იყო საინტერესო და მზრუნველი.მასში ვალდებულებები გაჩნდა.

მერე დღეს,მე სხვა შემიყვარდა.

წლებია უკვე.ის ყოველთვის პოულობს დროს წლებს შორის,რომ თავი შემახსენოს.

მირეკავს და მეკითხება:

“–მარტო ხარ?”

 

მე არასდროს ვარ მარტო.